Home » Gezondheid » Blog: In de buitenwijken van Jakarta
Worldgranny Jakarta

Blog: In de buitenwijken van Jakarta

WorldGranny is een ontwikkelingsorganisatie die bijdraagt aan de verbetering van de leefsituatie van ouderen, hun families en gemeenschappen die in armoede in ontwikkelingslanden leven. In Nederland werkt WorldGranny aan bewustwording omtrent de situatie van ouderen in ontwikkelingslanden en werft zij fondsen voor het ondersteunen van projecten in deze landen. Renske Kind bracht in maart 2013 een bezoek aan een van de dochterorganisaties van WorldGranny’s partnerorganisatie HelpAge International.

In de buitenwijken van Jakarta

Dit najaar hebben wij een bezoek gebracht aan de Indonesische dochter van HelpAge International: Yayasan Emong Lansia (YEL). In een buitenwijk van de miljoenenstad Jakarta, ver van alle toeristische trekpleisters, strijdt deze organisatie voor de belangen van ouderen die in armoede leven. Enerzijds door te lobbyen bij de regering en anderzijds door activiteiten als het organiseren van bijeenkomsten, het verzorgen van medische basishulp en het opzetten van inkomensgenererende activiteiten. Een belangrijk initiatief van YEL is het Home Care Project, dat tot doel heeft ouderen op regelmatige basis in hun eigen huis te helpen en verzorgen. Na een succesvolle pilot is het programma inmiddels overgenomen door de overheid en wordt het op meerdere plaatsen in het land geïmplementeerd. Via WorldGranny zijn we in contact gekomen met Eva Sabdono, directrice van YEL, die ons heeft uitgenodigd YEL een bezoek te brengen.

Bij aankomst op het kantoor van YEL worden we hartelijk ontvangen door een grote groep vrijwilligsters van het Home Care Project. Het zijn uitsluitend vrouwen en ze zijn zonder uitzondering erg vriendelijk, enthousiast en gemotiveerd. De vrouwen hebben een strenge selectie ondergaan, vertelt Eva, want er bleek zeer veel animo te zijn voor het vrijwilligerswerk. De beweegredenen van de vrijwilligsters variëren, maar het is duidelijk dat allen overtuigd zijn van de noodzaak van het werk. Voorzieningen voor ouderen zijn er immers nauwelijks en ook familieleden kunnen of willen vaak niet voldoende helpen. De vrijwilligsters zijn blij dat ze op deze manier iets kunnen bijdragen.

Na een uitgebreide uitleg over de organisatie gaan we met Eva en enkele vrijwilligsters op pad om een aantal begunstigden van het Home Care Project te bezoeken. Het zijn stuk voor stuk aangrijpende portretten, waaruit duidelijk blijkt hoe belangrijk het werk van YEL is. Waar Eva op kantoor nogal zakelijk overkwam, is ze tegenover de ouderen bijzonder liefdevol, zorgzaam en geduldig. De eerste man die we bezoeken is 77. Hij is door zijn vrouw verlaten en woont nu met zijn vijf jonge kinderen in een vervallen hutje. Het hutje ligt naast een kleine vuilnisberg. Door wat te knutselen met afval weet de man een zakcentje te verdienen. Geld om de kinderen naar school te laten gaan is er niet. Om het leven van de man iets te verlichten heeft YEL hem onder meer een matras geschonken. Het hutje opknappen kunnen ze helaas niet, omdat het op illegale grond staat. Even verderop komen we bij een klein huis, met voor de deur een stoel waarin een stokoude man zit. De man blijkt meer dan 100 jaar oud te zijn. Hij is broodmager, lijkt niet veel van ons bezoek te begrijpen, maar kijkt tevreden voor zich uit. De vrijwilligsters weten zelfs een glimlach bij hem tevoorschijn te toveren. YEL heeft voor deze man een staatspensioen weten te regelen. Dit is erg bijzonder, vertelt Eva ons, want staatspensioenen zijn in Indonesië erg moeilijk te krijgen. Zo moet men minimaal 80 jaar zijn en in extreme armoede leven. Ten slotte komen we via een aantal smalle, donkere steegjes bij een oude vrouw die herstellende is van een herseninfarct. De vrouw is volledig aangewezen op de hulp die ze kan krijgen van haar familie en van YEL. De dames van YEL zingen liedjes en doen spelletjes met de vrouw om haar motoriek te oefenen. De vrouw knapt zienderogen op.

Na de huisbezoeken worden we uitgenodigd een door YEL georganiseerde bijeenkomst bij te wonen. De bijeenkomst is bedoeld om minder bedeelde ouderen voor te lichten over allerlei zaken die voor hen belangrijk zijn. Ook kunnen de mensen hier medische basishulp krijgen. Niet in de laatste plaats zorgen de bijeenkomsten voor sociale interactie tussen mensen in soortgelijke situaties. Ze kunnen hun zorgen en ervaringen delen en elkaar helpen. Zelfs om zakelijke redenen blijkt dit nuttig te zijn. Zo is er een vrouw die door het geven van massages wat geld probeert te verdienen. Via de door YEL georganiseerde bijeenkomsten heeft ze er nieuwe klanten bij gekregen. De bijeenkomst wordt geopend door het gezamenlijk zingen van een lied, waarna verschillende mensen aan het woord komen. Ook wij mogen de mensen een bemoedigend woord toespreken. Als het tijd is om te vertrekken blijkt dat nog niet zo gemakkelijk. Aan alle kanten stromen vrijwilligsters en kinderen toe, die allemaal met die twee reuzen op de foto willen. Pas als iedereen een foto heeft, kunnen we – vrolijk uitgezwaaid – vertrekken.

Al met al was het een indrukwekkende dag. We hebben een bijzonder inkijkje gekregen in wat waarschijnlijk het meest ‘echte’ Indonesië is dat we tijdens ons verblijf in het land hebben gezien. Het is aangrijpend om de armoedige omstandigheden te zien waaronder veel mensen in het land nog steeds leven. Maar des te mooier is de toewijding en bekwaamheid waarmee de dames van YEL zich voor deze mensen inzetten. We wensen YEL alle succes toe en hebben er vertrouwen in dat de organisatie, mits er voldoende middelen beschikbaar blijven komen, in de toekomst nog veel meer mensen een beter leven zal kunnen geven.

Lees hier meer blogs van WorldGranny.

Comments

comments